tag:blogger.com,1999:blog-136421162011-06-23T08:50:18.391-07:00iran seyasihttp://www.blogger.com/profile/13838846922313093158noreply@blogger.comBlogger141100tag:blogger.com,1999:blog-13642116.post-1138194009041807482006-01-25T04:56:00.000-08:002006-01-25T05:00:09.156-08:00<div align="right"><strong>در اين جا چار زندان است<br />به هر زندان دو چندان نقب<br />در هر نقب چندين حجره<br />در هر حجره چندين مرد در زنجير<br />از زنجيريان يك تن</strong></div><div align="right"><strong> زنش را در تب تاريك بهتاني</strong></div><div align="right"><strong> به ضرب دشنه اي كشته است<br />از اين مردان يكي </strong></div><div align="right"><strong>در ظهر تابستان سوزان نان فرزندان خود را بر سر برزن </strong></div><div align="right"><strong>به خون نان فروش سخت دندان گرد آغشته است<br />از اينان چند كس در خلوت يك روز باران ريز سر راه ربا خواري نشستند<br />كساني در سكوت كوچه از ديوار كوتاهي به روي بام جسته اند<br />كساني نيمه شب در گورهاي تازه دندان طلاي مردگان را بشكستند<br />......</strong></div><div align="right"><strong></strong> </div><div align="right"><strong>من اما ،هيچ كس را در شبي تاريك و طوفاني نكشتم<br />من اما ،راه بر مرد رباخواري نبستم<br />من اما ،‌نيمه هاي شب ز بامي بر سر بامي نجسته ام<br /><br />در اينجا چار زندان است<br />به هر زندان دو چندان نقب<br />در هر نقب چندين حجره<br />در هر حجره چندين مرد در زنجير<br /></strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#3366ff;">در اين زنجيريان هستند مرداني كه مردار زنان را دوست ميدارند<br />در اين زنجيريان هستند مرداني كه در رويايشان هر شب زني در وحشت مرگ از جگر برميكشد فرياد<br />من اما در زنان چيزي نميابم گر آن همزاد را روزي نيابم ناگهان خاموش<br />من اما در دل كهسار روياهاي خود جز انعكاس سرد آهنگ صبور اين علفهاي بياباني<br />كه ميرويند و</span></strong><strong><span style="color:#3366ff;">ميپوسند ومي خشكند و مي ريزند با چيزي ندارم گوش</span><br /></strong></div><div align="right"><strong>مرا گر خود نبود اين بند<br />شايد بامدادي همچو يادي دور و لغزان مي گذشتم<br />از تراز خاك سرد پست<br /></strong></div><div align="right"><strong>جرم اين است</strong></div><div align="right"><strong> جرم اين است<br /><br /><br /></strong> <strong><span style="color:#3366ff;">شاملو</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13642116-113819400904180748?l=asharemobarez.blogspot.com' alt='' /></div>iran seyasihttp://www.blogger.com/profile/13838846922313093158noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13642116.post-1120757292975525072005-07-07T10:26:00.000-07:002005-07-07T10:28:12.976-07:00<div align="right"><br /><strong><span style="color:#3366ff;">افسوس</span><br /><span style="color:#ff0000;">شهلا آقاپور</span><br /><br />چهارشنبه ١۵ تير ١٣٨۴ – ۶ ژوئيه ٢٠٠۵<br />افسوس<br /> ما<br /> ندانسته<br /> بی اعتنا بوديم<br />*<br />فرياد های حبس شده<br /> در سکوت را<br /> جواب نداديم<br />*<br />اشک ريختيم<br /> و<br /> کاری نکرديم<br />*<br />اتفاق ها و نا گواريها را<br /> برای ديگران<br /> خواستيم<br />*<br />آه افسوس ندانسته<br /> اين زنجير<br /> به هم پيوسته ی آدمها و دنيا<br /> را نديديم<br />*<br />ديوارهای بلندي<br /> ميان ِ مان<br /> کشيديم<br />*<br />غرق ِ ظواهر <br /> خويشتن<br /> شديم<br />*<br />امّا<br /> ما<br /> فقط<br /> «من»<br /> نيستيم<br />* <br />«من»<br /> ما<br /> همه هستيم<br /><br />از حيوان و انسان<br /> تا<br /> خورشيد و کهکشان<br />*<br />افسوس ندانسته<br /> بی اعتنا بوديم<br />*<br />فريادهای حبس شده<br /> در سکوت<br /> را<br /></strong> <strong> جواب نداديم</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13642116-112075729297552507?l=asharemobarez.blogspot.com' alt='' /></div>iran seyasihttp://www.blogger.com/profile/13838846922313093158noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13642116.post-1120757146849701222005-07-07T10:24:00.000-07:002005-07-07T10:25:46.853-07:00<div align="right"><strong><span style="color:#3366ff;">مروای دل</span><br /> <span style="color:#ff0000;">دكتر تورج پارسی</span><br /><br />پنجشنبه ١۶ تير ١٣٨۴ – ۷ ژوئيه ٢٠٠۵<br />ای تو بر خاكستر غم سال ها<br />ای تو بر اندوه شرم لحظه ها<br /><br />اندگی نی را فرا راهی بده<br />موج دل را فرصت آهی بده<br /><br />اسب صبح راندم به سوی كوی تو<br />موج دل راندم به سوی روی تو<br /><br />اسب صبح برگشت غمگين ترشده<br />موج دل بشكست زخمين ترشده<br /><br />شد شبانی تيره تر از موی تو<br />كوی دل آشفته تر از خوی تو<br /><br />يا مرا بگذار و بگذرجان دل<br />يا كه مروايی بنه بر كار دل</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13642116-112075714684970122?l=asharemobarez.blogspot.com' alt='' /></div>iran seyasihttp://www.blogger.com/profile/13838846922313093158noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13642116.post-1120070317294911582005-06-29T11:36:00.000-07:002005-06-29T11:38:37.306-07:00<div align="right"><strong>پيرزنی را ستمی درگرفت<br /><span style="color:#ff0000;">هادی خرسندی</span><br /> <br />پيرزنی را ستمی درگرفت<br />دست زد عمامه ی اکبر گرفت<br /><br />گفت بده تا بنهم بر سرم<br />تا که تصور بکنند اکبرم<br /><br />بلکه ازين راه به جائی رسم<br />مثل شماها به نوائی رسم<br /><br />ما و شما فرق نداريم هيچ<br />غير همين پارچه ی پيچ پيچ<br /><br />مثل توما نيز در اين سرزمين<br />خانه به دوشيم و اجاره نشين<br /><br />خانه ی ما نيست ولی کاخ و قصر<br />خيل طلبکار در آن صبح و عصر<br /><br />هر نفری آمده با توپ پر<br />فحش دهد بر پدر نسيه خور<br /><br />اين طلبد پول پنير و کره<br />آن طلبد وجه شويد و تره<br /><br />آن دگری ميطلبد پول نان<br />فحش کشيده به زمين و زمان<br /><br />کرده حواله به من مشتري<br />چيز خران بابت نان بربري<br /><br />ليک گذشته ز چنين ماجرا<br />زندگيم هست شبيه شما<br /><br />چون پسرانت پسرانم رشيد<br />هر سه در انديشه ی شغل جديد<br /><br />**<br /><br />آن وسطی رفته به جنگ عراق<br />پای وی از دشمن بعثی چلاق<br /><br />آمده با عزت و جوش و خروش<br />گشته گدای سر ميدان شوش<br /><br />گر که ز « بنياد » کنندش کمک<br />ميرود اينهفته سه راه ونک<br /><br />آن پسر کوچک من مصطفا<br />شکر خدا هست خودش خودکفا<br /><br />رفته کلينيک ِ ته لاله زار<br />کليه خود داده به سيصد هزار<br /><br />من شده ام حال ، پرستار او<br />نصف شده يک کمی ادرار او<br /><br />دکتره گفت آب بنوشد زياد<br />تا که دوباره سر شاشش بياد<br /><br />***<br /><br />آن پسر ارشد من مرتضا<br />شکرخدا هست ز کارش رضا<br /><br />رفته و همکار شده با پليس<br />قسمت توزيع هروئين رئيس<br /><br />با دوگرم جنس که شد دستگير<br />بود فقط يک دو سه روزی اسير<br /><br />بعد فروشنده ی سيار شد<br />با هروئين وارد بازار شد<br /><br />اولش او عاشق ترياک بود<br />قيمتش البته خطرناک بود!<br /><br />در پی اقدام گرانی شکن<br />بررسی تعرفه های وطن<br /><br />دولت تو شد ز گرانی پکر<br />داد هروئين به بهای شکر<br /><br />هرچه که کمبود در آن ديد ، داد<br />بابت يارانه و سوبسيد داد<br /><br />گردسفيد آمد و بيداد کرد<br />نسل جوان را همه معتاد کرد<br /><br />بچه ی ما را که گرفته پليس<br />گفته صدا هيچ نکن ، هيس هيس<br /><br />يا که بمان داخل زندان اسير<br />زجر کشيده ز خماری بمير<br /><br />يا که ز همکاری ما شاد شو<br />کاغذی امضا کن و آزاد شو<br /><br /> روز دگر عامل توزيع شد<br />حائز بس رتبه و ترفيع شد<br /><br />پس پسرانم همه با افتخار<br />مثل پسرهای تو مشغول کار<br /><br />***<br />دختر من در پی شلوار جين<br />رفت به يونايتدِ شيخان نشين<br /><br />پول ز من خواست و تأمين نشد<br />خطبه ی تو ، نطق تو هم جين نشد<br /><br />رفت دوبی دخترِ کم سن و سال<br />تا بخرد جين و کمربند و شال<br /><br />گر بکند فرصت پوشيدنش!<br />کَنده شود شيخ عرب از تنش!<br /><br />***<br /><br />شوهر من آدم دلپاک بود<br />قهوه چی شعبه ی ساواک بود<br /><br />بود بدون نظری آن ميان<br />شاهد رفتامد روحانيان<br /><br />ضمن پذيرائی ِ با چای و کيک<br />با همه شان داشت سلام و عليک<br /><br />داشت به ياد از همه شان نام ها<br />نام بسی حجت الاسلام ها<br /><br />گفت اگر شاه شود سرنگون<br />زود ز ساواک بيايم برون<br /><br />نزد رفيقان خودم ميروم<br />قهوه چی حوزه قم ميشوم<br /><br />ليک دو روزی پس از آن انقلاب<br />نيمه شبی جلب شد از رختخواب<br /><br />خورد به او با همه ی دلخوشي<br />مهر شکنجه گری آدمکشي!<br /><br />من به بزرگان متوسل شدم<br />آب شدم خاک شدم گل شدم<br /><br />غصه شدم گريه ی هق هق شدم<br />ناله شدم درد شدم دق شدم<br /><br />اشک شدم آه شدم غم شدم<br />پوچ شدم هيچ شدم کم شدم<br /><br />تا که بيايند و شهادت دهند<br />پای به ميدان حقيقت نهند<br /><br />ليک کسی زانهمه مرد خدا<br />آنهمه با شوهر من آشنا<br /><br />هيچ نکردند نگاهی به من<br />تا به چه کار آمده اين پيرزن<br /><br />حالتشان وه چه دلازار بود<br />حالت حاشائی و انکار بود<br /><br />صبح ِ من اينگونه اگر شام شد<br />صبح دگر شوهرم اعدام شد<br /><br />مصلحتاً در هچل افتاد و رفت<br />عمر خودش را به شما داد و رفت!<br /><br />***<br /><br />خوب شنيدی پرزيدنت خان!!<br />قصه ی تلخ من آزرده جان<br /><br />مام وطن نيز زنی چون من است<br />غصه خور مردم اين ميهن است<br /><br />مردم بيچاره ی بی دادرَس<br />مرغ گرفتار هزاران قفس<br /><br />نيست در او جرأت گفتار و جيک!<br />گشته سکوتش عملاً کارنيک<br /><br />اين همه ظلمی که به ملت شده<br />ملت اگر دمخور ذلت شده<br /><br />آن همه بيدادگری بهر دين<br />آنهمه اعدام که شد در اوين<br /><br />خودکشی کارگر و کارمند<br />بابت درماندگی از چون و چند<br /><br />کليه فروشی جوانان ما<br />اينکه شده شهرنو ايران ما<br /><br />اين همه نامرد شدن در نبرد<br />کشتن زنجيره ای اهل درد<br /><br />قتل نويسنده ی " بد" نيمه شب<br />کارد به آن دکتر " بد" در مطب<br /><br />تيرخلاصی به حقيقت زدن<br />نام سعيدی مثلاً خط زدن<br /><br />آن که به زندان شما بود و مُرد<br />در ميکونوس کشتن مردان کُرد<br /><br />قتل برومند و سپس بختيار ....<br />مختصری گفتم و فهرست وار<br /><br />اين همه زير سر سرکار بود<br />نقطه ی تو مرکز پرگار بود<br /><br />سيّد علی نيز که والی شده<br />با نظر حضرتعالی شده<br /><br />الغرض ای اکبر عاليجناب<br />غصه نخور گر نشدی انتخاب<br /><br />اين که در اين دوره ترا شد رقيب<br />خود تو درآوردی اش از توی جيب<br /><br />ماهی تو بوده و در تور تو<br />قتل اگر کرده به دستور تو<br /><br />نوچه ی تو بوده در اين راسته<br />با مدد لطف تو برخاسته<br /><br />باز علمدار و سخنگو توئي<br />چون پرزيدنت تر از او توئي<br /><br />چونکه بهرحال تو پر مايه اي<br />صاحب صد آستر و لايه اي<br /><br />ای پرزيدنت همه فصل ها<br />فرع تو باشد همه ی اصل ها<br /><br />اِند ِ سخن ، ختم کلامی شما<br />مصلحت کل نظامی شما<br /><br />حجت الاسلام پرآوازه اي<br />آنور محدوده و اندازه اي<br /><br />هست در عمامه ی تو رازها<br />شعبده ها دارد و اعجازها<br /><br />من که به عمامه ی تو ميپرم<br />آب گذشته است دگر از سرم<br /><br />ترس ندارم ز پليس شما<br />وز قلم مدح نويس شما<br /><br />هر قلمی رام تو شد خوب شد<br />هرکه نشد رام تو ، مغضوب شد<br /><br />خود تو ببين حالت موجود را<br />فاصله ی گنجی و بهنود را ...<br /><br />***<br />آه ببخشيد اگر شد زياد<br />حرف من پيرزن بيسواد<br /><br />چونکه سر درد دلم باز شد<br />قطره ای از برکه ای ابراز شد<br /><br />حال به تو پس دهم عمامه را<br />باز ادامه بده برنامه را<br /><br />شعبده را اينطرف آغاز کن<br />لوله ی نفت آنطرفی باز کن<br /><br />شاد ز عمامه و از دلق باش<br />منتظر محکمه خلق باش<br /><br />------------------------------<br />ضمناً ضمناً ضمناً<br />دقت کرديد که در اين دوره انتخابات، نام جا افتاده و معروف رفسنجانی و ندرتاً هاشمی رفسنجانی ناگهان به «هاشمي»، هاشمی تنها، تبديل شد؟ چرا؟ لابد حساب کردند که «هاشمي» سه سيلابی کتباً و شفاهاً، فارسی و لاتين، به «خاتمي» شبيه ترست و ميتوان حما...... (بله حما- سه!) دوم خرداد را تکرار کرد. بخصوص آن سلول های مغزی که «رفسنجاني» را رد ميکند، خيال کند «هاشمي» آدم جديدی است. (اگر دانش روانشناسی داشتم بهتر ميتوانستم توضيح بدهم. البته به اين سادگی نميتوانستم! بهرحال شما فهميديد چه ميگويم</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13642116-112007031729491158?l=asharemobarez.blogspot.com' alt='' /></div>iran seyasihttp://www.blogger.com/profile/13838846922313093158noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13642116.post-1119292153427176562005-06-20T10:51:00.000-07:002005-06-20T11:29:13.433-07:00<div align="right"><strong>در قفل در<br /> کلیدی چرخید<br />لرزید بر لبانش<br /> لبخنده ای<br />چون لغزش آب بر سقف<br /> از انعکاس تابش خورشید<br />در قفل در<br /> کلیدی چرخید<br />بیرون<br /> نسیم خوش حیات<br /> مانند یکی نت گم گشته<br /> میگشت پرسه زنان<br /> روی سورا خ های نی<br /> دنبال خانه اش شاید<br />در قفل در<br /> کلیدی چرخید<br /><br /><span style="color:#ff0000;">از استاد احمد شاملو<br /> پدر معنوی من</span><br /></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13642116-111929215342717656?l=asharemobarez.blogspot.com' alt='' /></div>iran seyasihttp://www.blogger.com/profile/13838846922313093158noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13642116.post-1119289906913301242005-06-20T10:50:00.000-07:002005-06-20T10:51:46.916-07:00<div align="right"><strong>هر برادر تنی<br />هر برادر تنی<br />که تورا<br /> در خواب میکند و<br /> نان خویش<br /> را می خورد<br /> با تو خصم مادر زاد است<br /> و هر آن کس<br /> که نان خویش را<br /> با تو قسمت میکند<br /> از هر برادر تنی<br /> با تو<br /> تنی تر و خویش تر است<br /><br />من نام شاعر این قطعه را نمیدانم ولی شنیدن این شعر بود که مرا وارد عرصه ی مبارزات آزادی خواهانه کرد وتا امروز هیچ گاه</strong> <strong>نان خویش را حتی از دشمنم نهان نگاه نداشتم </strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#ff0000;">سید علی عالم زاده.ماهان</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13642116-111928990691330124?l=asharemobarez.blogspot.com' alt='' /></div>iran seyasihttp://www.blogger.com/profile/13838846922313093158noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13642116.post-1119289074153007772005-06-20T10:31:00.000-07:002005-06-20T10:37:54.156-07:00<div align="right"><br /><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"><strong>مينا اسدي<br /></strong></span><br /><br /><a class="alink" onfocus="this.blur()" onclick="NewWindow(this.href,'mmm','550','500','yes','center');return false" href="biografi.php?nhonarmand="></a><br /><br /><br /><strong>رويای بيداری من</strong></div><div align="right"><strong> حقيقتي ست که در خواب ديده ام </strong></div><div align="right"><strong>پلک اگر فرو بندم </strong></div><div align="right"><strong>خواب من</strong></div><div align="right"><strong>اين رويای بيدار</strong></div><div align="right"><strong>سرابي خواهد شد </strong></div><div align="right"><strong>گوش به زنگ خبری هستم </strong></div><div align="right"><strong>و انتظار مرا نخواهد کُشت</strong></div><div align="right"> </div><div align="right"><span style="color:#ff0000;">هشتم يولي نود و چهار- نيوجرسي</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13642116-111928907415300777?l=asharemobarez.blogspot.com' alt='' /></div>iran seyasihttp://www.blogger.com/profile/13838846922313093158noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13642116.post-1119112459511993722005-06-18T09:19:00.000-07:002005-06-18T09:34:19.523-07:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">هنگام اول</span></strong> </div><div align="right"><strong>عصر بود و همه </strong></div><div align="right"><strong> ادراک تماشائی باغ </strong></div><div align="right"><strong>که</strong></div><div align="right"><strong> " من " و " خود"</strong></div><div align="right"><strong> به تماشای خدا می رفتيم</strong></div><div align="right"><strong> و</strong></div><div align="right"><strong> صداها</strong></div><div align="right"><strong> به</strong></div><div align="right"><strong> تماشای سکوت</strong></div><div align="right"><strong> چو</strong></div><div align="right"><strong>نشستيم</strong></div><div align="right"><strong> برباد</strong></div><div align="right"><strong>و</strong></div><div align="right"><strong> گذشتيم </strong></div><div align="right"><strong>زدرياچه ی نور</strong></div><div align="right"><strong> انقلاب آمد</strong></div><div align="right"><strong> و ريد</strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#3333ff;">هنگام دوم</span></strong></div><div align="right"><strong> انقلاب </strong></div><div align="right"><strong>بر بلندای کشورم ايستاده است و با نگاهی</strong></div><div align="right"><strong> در نگاه فرزندانش</strong></div><div align="right"><strong> ايمان فولادين گذشته را می جويد و فرزندانش </strong></div><div align="right"><strong>اما</strong></div><div align="right"><strong>نگاه از او بر می گيرند</strong></div><div align="right"><strong>به زمين خيره می شوند و با خود </strong></div><div align="right"><strong>زمزمه می کنن </strong></div><div align="right"><strong>افسوس</strong></div><div align="right"><strong> افسوس</strong></div><div align="right"><strong>افسوس</strong></div><div align="right"><strong> راه به جائی نبرده ايم؛</strong></div><div align="right"><strong>روزنه ای را که خواستی بگشائيم</strong></div><div align="right"><strong> فرو ريخت و نور نه</strong></div><div align="right"><strong> که تاريکی </strong></div><div align="right"><strong>با همه ی چرک و عفنی که درخود داشت </strong></div><div align="right"><strong>انقلاب</strong></div><div align="right"><strong> اما</strong></div><div align="right"><strong> گوش هايش را می گيرد و فرياد می زند</strong></div><div align="right"><strong> خاموش</strong></div><div align="right"><strong> خاموش </strong></div><div align="right"><strong> خاموش </strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#3333ff;">هنگام سوم</span></strong></div><div align="right"><strong> جل الخالق </strong></div><div align="right"><strong>با چه سرعتی دارند می آيند</strong></div><div align="right"><strong>! زمين را کنار بکشيد از سر راهشان</strong></div><div align="right"><strong> اگر می توانيد</strong></div><div align="right"><strong> مزد ديروزشان را</strong></div><div align="right"><strong> بالا کشيده ايد و فکر می کنيد که اگر فردا </strong></div><div align="right"><strong>کاری گيرشان نيايد</strong></div><div align="right"><strong> اميدهايشان</strong></div><div align="right"><strong> پای بر گرده ی شب می گذارم و از ديوار افق</strong></div><div align="right"><strong>بالا می روم</strong></div><div align="right"><strong> نگاهشان می کنم</strong></div><div align="right"><strong> لبخند می زنند</strong></div><div align="right"><strong> جل الخالق </strong></div><div align="right"><strong> با چه سرعتی دارند می آيد </strong><strong> </strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13642116-111911245951199372?l=asharemobarez.blogspot.com' alt='' /></div>iran seyasihttp://www.blogger.com/profile/13838846922313093158noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13642116.post-1119111532661691592005-06-18T09:16:00.000-07:002005-06-18T09:18:52.663-07:00<div align="right"><br /><strong>کسی را می‌شناسم<br />که در زنجيرِ زمان<br />از رودخانه‌ی پر تلاطُم ِ زندگی<br />سنگ‌ريزه‌ها را می‌ربود<br />*<br />ماه را در آبِ زلال<br />با سر انگشتانش<br />نوازش می‌کرد<br />*<br />قلبِ پرشوقش<br />نوای دل می‌نواخت<br />دستهايش رنگ<br />در قفس ِِ<br />يک بوم می‌آويخت<br />*<br />از خاک ِ زرد ِ داغ<br />زندگی می‌ساخت<br />*<br />آنجا<br />در گرمای ِ سوخته‌ی صحرا<br />مجسمه‌ها در شن‌زارها<br />فرومی‌رفتند<br />*<br />آنجا<br />زنان زاييدند<br />و<br />مردان باليدند<br />*<br />صدای کودکان<br />در شيشه زندانی شد<br />*<br />آه<br />کسی را می‌شناسم<br />که در زنجيرِ زمان<br />از رودخانه‌ی پرتلاطُم ِ زندگی<br />آزادی را در خود پيدا کرد.<br />----------</strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">شهلا آقاپور</span> شاعر ، نقاش ، مجسمه‌ساز متولد تهران از مادر و پدر آذری، و از سال ١٣٦٥ ساكن برلين می‌باشد. وی </strong></div><div align="right"><strong>فارغ‌التحصيل دانشگاه هنر برلين با درجه فوق‌ليسانس است و تاكنون علاوه‌ بر شركت در نمايشگاه‌های فردی و گروهی بيشماری ‌در آلمان، سه دفتر شعر به زبان‌های فارسی و آلمانی منتشر كرده است. دو دفتر شعر به نام‌های "آشفتگی جهان" و "ذرات گرم حس" از "نشر آيدا" ، چاپ آلمان می‌باشد</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13642116-111911153266169159?l=asharemobarez.blogspot.com' alt='' /></div>iran seyasihttp://www.blogger.com/profile/13838846922313093158noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13642116.post-1119111173167403532005-06-18T09:10:00.000-07:002005-06-18T09:12:53.173-07:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">قلب تو ای حماسه درد ای زن<br /><br />مهر است و آوائی ست که می خواند<br /><br />بر شاخسار فردا<br /><br />در باغ آفتاب<br /><br />خشم است و شعله ای ست که می سوزد<br /><br />در تنگنای شب<br /><br /><span style="color:#ff0000;">عاطفه گرگين</span></span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13642116-111911117316740353?l=asharemobarez.blogspot.com' alt='' /></div>iran seyasihttp://www.blogger.com/profile/13838846922313093158noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13642116.post-1118921585920481352005-06-16T04:31:00.000-07:002005-06-16T04:33:05.923-07:00<div align="right"><strong>در انبوه عابران در خاك غلتيد كسي سكوت نشكست<br />جز كودكي گستاخ كاو قرباني گشت تا خشم خدايان فرونشيند<br />من و ما عابران روزمرگي هاي بي فردا اما<br />در عميق ظلمت خويش گم بوديم با قشري از كم دانستگي هامان كه در موضع چنانش فرياد مي كرديم<br />كه گويي وحي منزل است و اعتراض را<br />به حق يا ناحق بهتان مي زنيم چرا كه نمي دانيم<br />زبان حق را و هرگزش نيز نخواستيم كه بدانيم<br />آه اگر بيشتر مي دانستيم به چه شتابي همسنگر فرياد اعتراض مي گشتيم<br />يا دست كم از مهلكه مي گريختيم و باز اگر بيشتر مي دانستيم<br />مي ايستاديم از حنجره ي مغرور خويش دست ها را<br />كه در آنها اميد فشردني هست به سوي خويش مي خوانديم و آنگاه ديگر<br />هيچ خدايي به وسوسه اي موهوم مردي را در خاك<br />نمي نشانيد</strong><br /><br /><br /> <br /><span style="color:#ff0000;"><strong>شعر از دوست و همرزم گرامي هادي منتخبي است</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13642116-111892158592048135?l=asharemobarez.blogspot.com' alt='' /></div>iran seyasihttp://www.blogger.com/profile/13838846922313093158noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13642116.post-1118851810024866642005-06-15T09:08:00.000-07:002005-06-15T09:10:10.026-07:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">سلاخی<br />زار می گریست<br /> به قناری کوچکی<br /> دل باخته بود</span></strong><br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">استاد احمد شاملو<br />پدر معنوی من<br />سید علی عالم زاده.ماهان</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13642116-111885181002486664?l=asharemobarez.blogspot.com' alt='' /></div>iran seyasihttp://www.blogger.com/profile/13838846922313093158noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13642116.post-1118851733970884552005-06-15T09:07:00.000-07:002005-06-15T09:08:53.976-07:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">هرگز از مرگ نهراسیده ام<br /> اگر چه دستانش<br /> از ابتذال شکننده تر بود<br /> هراس من باری<br /> همه از مردن در سر زمینیست<br /> که مزد گور کن<br /> از بهای آزادی آدمی<br /> افزون باشد<br />سوختن، ساختن<br /> جستن، یافتن<br /> و آنگاه به اختیار برگذیدن<br /> و از خویشتن خویش<br />بارو یی پی افکندن<br />اگر مرگ را<br />از این همه ارزشی<br />افزون باشد<br />حاشا ،حاشا<br /> که هرگز از مرگ<br /> هراسیده باشم</span></strong><br /><br /> <strong><span style="color:#ff0000;">استاد احمد شاملو<br />پدر معنوی من<br />سید علی عالم زاده.ماهان</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13642116-111885173397088455?l=asharemobarez.blogspot.com' alt='' /></div>iran seyasihttp://www.blogger.com/profile/13838846922313093158noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13642116.post-1118769230722553522005-06-14T09:37:00.000-07:002005-06-14T10:13:50.726-07:00<div align="right">ای‌کاش آب بودم</div><div align="right">گر می‌شد آن باشی که خود می‌خواهی</div><div align="right">.آدمی بودن </div><div align="right">حسرتا!</div><div align="right"> مشکلی‌ست در مرز ناممکن. نمی‌بينی؟</div><div align="right"> ای‌کاش آب بودم‌ــبه خود می‌گويم‌ـ</div><div align="right">ـنهالی نازک به درختی گشن رساندن را (ــ تا به زخم تبر بر خاک‌اش افکنند درآتش‌سوختن را؟)</div><div align="right"> يا نشای سست کاجی را سرسبزی‌ی جاودانه بخشيدن(ــ</div><div align="right"> از آن پيش‌تر که صليبی‌ش آلوده کنند به لخته‌لخته‌ی خونی بی‌حاصل؟) </div><div align="right">يا به سيراب کردن لب‌تشنه‌يی</div><div align="right">رضايت خاطری احساس‌کردن</div><div align="right"> (ــ حتا اگرش به زانو نشانده‌اند در ميدانی جوشان از آفتاب و عربده تا به شمشيری گردن‌اش بزنند؟ </div><div align="right">حيرت‌ات را برنمی‌انگيزد </div><div align="right">قابيل برادر خود شدن</div><div align="right"> يا جلاد ديگرانديشان؟</div><div align="right"> يا درختی باليده ناباليده را حتا </div><div align="right">هيمه‌يی انگاشتن بی‌جان؟)</div><div align="right"> می‌دانم می‌دانم می‌دانم</div><div align="right">بااين‌همه کاش ای‌کاش آب می‌بودم</div><div align="right">گر توانستمی آن باشم که دل‌خواه من است.</div><div align="right">آه</div><div align="right">کاش هنوز</div><div align="right"> به‌بی‌خبری </div><div align="right">قطره‌يی بودم پاک </div><div align="right">از نم‌باری</div><div align="right"> به کوه‌پايه‌يی</div><div align="right"> نه در اين اقيانوس کشاکش بی‌داد</div><div align="right">سرگشته‌موج بی‌مايه‌يی</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13642116-111876923072255352?l=asharemobarez.blogspot.com' alt='' /></div>iran seyasihttp://www.blogger.com/profile/13838846922313093158noreply@blogger.com0